|
|
 |
جستجو در مقالات منتشر شده |
 |
|
۲ نتیجه برای خیری
رویا زیرک، علی سلیمانی، مهرشاد زینالعابدینی، حمید حاتمی ملکی، عزیزاله خیری، دوره ۵، شماره ۲ - ( ۱۲-۱۳۹۷ )
چکیده
در این تحقیق تنوع ژنتیکی تعداد ۳۰ ژنوتیپ سنجد متعلق به زیستگاههای استان آذربایجان شرقی (مناطق تبریز، مراغه و ملکان) با استفاده از نشانگرهای مرفولوژیکی و ملکولی AFLP ارزیابی شد. نتایج آمارههای توصیفی صفات کمی و کیفی بیانگر وجود تنوع در ژرم پلاسم مورد ارزیابی بود. با استفاده از الگوریتم UPGMA بر پایه صفات کمی و کیفی، ژنوتیپها در ۵ گروه قرار گرفتند. در گروه اول بیشتر ژنوتیپهای منطقه مراغه و در گروه سوم بیشتر ژنوتیپهای منطقه تبریز قرار گرفتند. از تعداد ۱۴ ترکیب آغازگر EcoRI-MseI برای انگشتنگاری ژنوتیپها استفاده شد و در مجموع تعداد ۴۳۹ نوار چند شکل تکثیر شد. براساس معیار تشابه جاکارد، کمترین شباهت ژنتیکی (۲۵ درصد) بین ژنوتیپهای ۱۹ (منطقه ملکان) و ۲۷ (منطقه مراغه) مشاهد شد. نتایج تجزیه به مختصات اصلی بیانگر پوشش ژنومی مناسب نشانگرهای AFLP انتخاب شده در این مطالعه بود. بیشترین مقدار محتوای اطلاعات چندشکل (۰,۸۳ درصد) مربوط به ترکیب آغازگری MTTT-EGA و کمترین مقدار آن (۰,۳۳ درصد) مربوط به ترکیب آغازگری MGT- ETA بود. تجزیه خوشهای با استفاده از دادههای ملکولی ژنوتیپها را در ۳ گروه قرار داد. بر این اساس تودههایی با توزیع مناطق جغرافیایی مشابه در کنار هم قرار نگرفتند، لیکن گروهبندی بر اساس صفات مرفولوژیکی کمی و کیفی تا حدود زیادی با توزیع جغرافیایی ژنوتیپها همخوانی نشان داد. این نتایج بر اساس نظریه تکامل همگرا و تا حدودی بدلیل تکثیر غیرجنسی سنجد از ژنوتیپهای مادری محدود و توزیع آنها در مناطق جغرافیایی مورد مطالعه، قابل تفسیر میباشد.
قاسم اقلیما، عزیزاله خیری، محسن ثانی خانی، جواد هادیان، میترا اعلائی، دوره ۸، شماره ۱ - ( ۵-۱۴۰۰ )
چکیده
در این بررسی برای مطالعه تنوع ژنتیکی ۲۲ جمعیت شیرینبیان از نشانگر مولکولی ISSR استفاده شد. تعداد ۱۲ آغازگر برای تکثیر قطعات DNA ژنومی جمعیتهای شیرینبیان استفاده شد. تنوع ژنتیکی مطلوبی براساس نشانگر ISSR در بین افراد مشاهده شد. در کل ۱۳۰ باند تشکیل شد و ۱۰۵ باند دارای چندشکلی بودند. میانگین درصد چندشکلی در بین جمعیتهای مطالعه شده برابر ۸۰,۴۷ محاسبه شد. بیشترین درصد چندشکلی به آغازگرهای IS۲۳، IS۲۱، IS۹، IS۱۳ و IS۱۵ اختصاص داشت. میانگین محتوی چندشکلی (PIC) و میانگین شاخص نشانگر (MI) بهترتیب ۰,۳۴۷ و ۲,۴۷ بود. شاخص اطلاعاتی شانون (I) در سطح جمعیتها بین ۰,۲۰۷ تا ۰,۳۹۳ و شاخص تنوع ژنی نی (h) بین ۰,۱۴۰ تا ۰,۲۷۰ متغیر بود. در کل جمعیت داراب کمترین تنوع ژنتیکی و جمعیت سلطانیه بیشترین تنوع ژنتیکی را نشان دادند. درصد مکانهای ژنی پلیمورف بین ۳۵,۲۴ تا ۶۵,۷۱ درصد متغیر بود. میانگین تعداد آللهای مشاهده شده و مؤثر در هر مکانژنی بهترتیب ۱,۴۶ و ۱,۳۴ محاسبه گردید. بر مبنای میزان فاصله ژنتیکی نی، جمعیتهای بردسیر و بافت دارای بیشترین تشابه ژنتیکی (۰,۸۸۸) و جمعیتهای بردسیر و سلطانیه دارای کمترین تشابه ژنتیکی (۰,۱۳۲) بودند. افراد جمعیتهای مختلف مورد مطالعه با استفاده از تجزیه خوشهای به روش UPGAM و ضریب تشابه جاکارد در سه گروه اصلی گروهبندی شدند. نتایج حاصل نشان داد که نشانگر ISSR سیستم نشانگری قابل اطمینان برای آشکاریسازی سطح بالایی از چندشکلی است و میتوان از آن در بررسی تنوع ژنتیکی و انجام برنامههای اصلاحی در شیرینبیان استفاده نمود.
|
|